حواصیل زرد

از ویکی‌موضوع
حواصیل زرد
لک‌لک‌سانان
اطلاعات عمومی
نام اصلیحواصیل زرد
نام عربیالبَلَشُون الذَّهَبيّ
نام انگلیسیSquacco Heron
نام علمیArdeola ralloides
گونهلک‌لک‌سانان
زیستگاهبطور دسته‌جمعي روي درخت‌ها يا در نيزارها آشيانه مي سازند .
تغذیهماهي‌ها ، دوزيستان ، خزندگان ، سخت‌پوستان ، حشرات ، جوندگان
سیخک پشت پاندارد
چینه‌دانندارد
سنگ‌دانندارد
حکم فقهیحرام‌گوشت
حکم فضلهطبق فتوای امام خمینی (ره) نجس و طبق فتوای مشهور فقها پاک است.


حواصیل زرد پرنده‌ای حرام‌گوشت است. این حواصیل کوچک بوسیله رنگ زرد نخودی پرو بالش و همچنین پرهای باریک وبلند قهوه ای و سفید کاکل مانند آویخته شده بر روی گردنش شناخته می شود.

مشخصات ظاهری[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اندازه این پرنده ۴۵ سانتی متر است؛ پرنده ای است آبچر با پاهای بلند و سبز رنگ که در فصل زاد و ولد پاهایش صورتی می شود . منقاری نسبتا طویل و نوک تیزدارد که در فصل زمستان و دور از زاد و ولد سبز و نوک تیز آن تیره می باشد اما در فصل زاد و ولد رنگ منقار آبی ونوک آن سیاه است.

سطح پشتی این پرنده درفصل زاد و ولد رنگ قهوه ای چرکی دارد ولی سینه اش زرد نخودی است سطح شکمی ودم گاهش سفید است ورنگ بالها و دمش نیز سفید می باشد به طوری که در حالت پرواز سفیدی بالها و دمگاه به خوبی نمایان می شوند و اگر پرهای قهوه ای روی گردن کلفتش نبود در نگاه اول شاید با اگرت کوچک و یا گاو چرانک اشتباه گرفته شود مانند سایر حواصیل ها موقع پرواز، گردن خود را روی شانه ها جمع می کند و پاها یش در امتداد بدنش قرار می گیرد . [۱]

زیستگاه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

بطور دسته‌جمعي روی درخت‌ها يا در نيزارها آشيانه می سازند .[۲]

تغذیه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

از ماهیها ، دوزيستان ، خزندگان ، سخت‌پوستان ، حشرات ، جوندگان و حتي جوجه‌های پرندگان تغذيه می كنند .[۳]

حکم فقهی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

سیخک پا : ندارد چینه دان : ندارد بال : صفيف بودنش بيشتر است (بال باز بودنش بيشتر است) و طبق نظر همه فقها حرام‌گوشت است.[۴]

حکم فضله[ویرایش | ویرایش مبدأ]

طبق فتوای امام خمینی (ره) نجس و طبق فتوای مشهور فقها پاک است.[۵]

پانویس[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. زارعی زیاری،‌ حسین،اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۷۸.
  2. زارعی زیاری،‌ حسین،اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۷۸.
  3. زارعی زیاری،‌ حسین،اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۷۸.
  4. زارعی زیاری،‌ حسین،اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۷۸.
  5. توضیح المسائل (المحشى للإمام الخمینی)، ج ‏۱، ص ۶۹، مسأله ۸۴ و ۸۵.

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • زارعی زیاری،‌ حسین،اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش.
  • منصوری، جمشید، راهنمای پرندگان ایران، نشر فرزانه، ۱۳۹۲ش.