سلیم شنی بزرگ

از ویکی‌موضوع
سلیم شنی بزرگ
سلیم سانان
اطلاعات عمومی
نام اصلیسلیم شنی بزرگ
نام عربیقطقاط الرَمل الکبیر
نام انگلیسیGreater Sand Plover
نام علمیCharadrius leschenaultii
گونهسلیم سانان
زیستگاهسواحل هموار گلی، حاشیه دریاچه‌های شور و نمک‌زارهای خشک به طور گروهی و در کنار دیگر پرندگان آبزی
تغذیهنرم تنان و بی مهرگان ریز
حکم فقهیحلال‌گوشت
حکم فضلهطبق فتوای مشهور فقها پاک است.


سلیم شنی بزرگ از پرندگان حلال‌گوشت، از راسته سلیم سانان است. پرنده‌ای است آبچر با بدنی دراز، باریک و کشیده و گردنی کوتاه که در تابستان توسط سینه بلوطی رنگش قابل تشخیص است.[۱]

توصیف ظاهری[ویرایش | ویرایش مبدأ]

اندازه این پرنده ۲۴ سانتی‌متر است؛ در تابستان تارک و پشت گردنش بلوطی مایل به قهوه‌ای است و خط چشمی پهن سیاهی بر روی چشمانش مشاهده می‌شود. گلویی سفید دارد و سینه‌اش بلوطی رنگ است. شکم و زیر دمش سفید و سطح پشتی و کمرش به رنگ قهوه‌ای مایل به شنی است که پرهای بلوطی کمرنگی روی آن دیده می‌شود. انتهای شاهپرهای بالش سیاه است و دمی سفید دارد که لکه قهوه‌ای رنگی روی آن مشاهده می‌شود. در پرواز سیاهی انتهای بالها، نوار بالی پهن سفید، سینه بلوطی و کمر نخودی رنگش به خوبی دیده می‌شود.

در زمستان رنگ کلی بدن پرنده خاکی رنگ شده و مانند یک سلیم طوقی که فاقد رنگ سیاه است می‌شود. در این فصل تارک، سطح پشتی و پرهای گونه‌اش به رنگ شنی مایل به قهوه‌ای است و خط ابرویی سفیدی دارد. شکم، سینه و گلویش سفید می‌شود و طوق پهن شنی رنگی که در دو طرف سینه پهن‌تر است روی سینه‌اش دیده می‌شود.

چشم‌ها، پاها و منقار کوتاه و ضخیمش به رنگ سیاه هستند. [۲]

زیستگاه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در سواحل هموار گلی، حاشیه دریاچه‌های شور و نمک‌زارهای خشک به طور گروهی و در کنار دیگر پرندگان آبزی دیده می‌شوند.[۳]

تغذیه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

در کنار ساحل به دنبال نرم تنان و بی مهرگان ریز درون آبهای ساحل می‌گردد و از آنها تغذیه می‌کند.[۴]

حکم فقهی[ویرایش | ویرایش مبدأ]

این پرنده دارای چینه‌دان و سنگ‌دان می‌باشد بنابر این طبق نظر همه فقها «حلال گوشت» است.[۵]

حکم فضله[ویرایش | ویرایش مبدأ]

طبق نظر مشهور فقها فضله این پرنده پاک است.[۶]

نگارخانه[ویرایش | ویرایش مبدأ]

پانویس[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  1. زارعی زیاری، حسین، اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۱۸۳.
  2. زارعی زیاری، حسین، اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۱۸۳.
  3. زارعی زیاری، حسین، اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۱۸۳.
  4. زارعی زیاری، حسین، اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۱۸۳.
  5. زارعی زیاری، حسین، اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش، ص ۱۸۳.
  6. توضیح المسائل (المحشی للإمام الخمینی)، ج ‏۱، ص ۶۹، مسئله ۸۴ و ۸۵.

منابع[ویرایش | ویرایش مبدأ]

  • زارعی زیاری، حسین، اطلس فقهی پرندگان ایران، نشر معروف، ۱۳۹۳ش.
  • منصوری، جمشید، راهنمای پرندگان ایران، نشر فرزانه، ۱۳۹۲ش.